"NA PROCURA DAS PALABRAS ESQUECIDAS"

“NA PROCURA DAS PALABRAS ESQUECIDAS” (69)

(Este escrito, que é un desexo meu, vai adicado ao mestre “Xosé Lois”. Del foi a idea de intentar recuperar as palabras esquecidas da língua máis nosa, a de Navea. Agardo que tamén sexa compartido por tódolos que o lean).

                                    —-----------------------------------

Vai moi calorosa esta primavera, moito. Semella que o verán teña présa por chegar. As nosas palabras non soportan tanta calor e desleixo e agóchanse baixo as louriñeiras dos “Vieiros”. ,É alí, na “Cova dos Mouros”, onde veñen pasando estes anos escuros da súa longa andaina.

De segueren estas condicións non se poderá cumprir o desexo do poeta.

–Mais, e a quen vemos alí abaixo, e el, non serán algunhas das que botabamos en falta? Ollade aquela, é a “Cacaracá”. E aqueloutra, non é a “Croqueleira”?  Eh, Palabras! Non fuxades, agardade, imos falar.

–Falar? Ah, quiere decir hablar. Noo, nosotras  no  somos de este país, somos de Castilla.

–Arre demo! Teñen medo. É por iso que negan ser galegas. Non hai dúbida, son as nosas veciñas. Imos resgatalas, aínda que sexa á forza.

–Correde compañeiras, correde, estes homes veñen por nós. Calquera sabe que é o que buscan.

–Ren de bo, compañeira.

–Abofé.

– Hai que ver como, sendo tan vellas, corren coma mozas. Non corrades! Acougade! Somos amigos e queremos falar convosco.

–Pois si que falan ben, imos parar e agardalos a ver que novas nos din.

–Grazas Palabras. Houbemos de botar unha boa cosa pra seguirvos e vimos esgotados. Deixade que refoleguemos un chisco pra logo falarmos.

– E el, non seredes os gardas de Castela, collérona connosco e, agora, non deixan a teima pra dar cos nosos agochos.

– Noon, tranquilas. Somos veciños vosos e desexamos recuperarvos para a noso cotián. A nosa fala anda tristeira, xa que lle faltan moitas das súas palabras (incluidas vós) para ter unha vida plena e leda. Tedes que deixar o voso agocho e volver a convivir connosco. Ides estar ledas ao ver que toda a veciñanza, sobre todo os nenos e nenas, volven falar convosco. Entón, axudaredes ao cumprimento daquel desexo do grande “Cunqueiro”: “MIL PRIMAVERAS MÁIS PARA A LÍNGUA GALEGA”.

–O voso falar soa moi ben pero, aínda así, precisamos aconsellármonos coas nosas compañeiras máis vellas.

–Pois ide e falade con “sentidiño”, xa que, o futuro da nosa língua agarda por vós.

Poida que algunha delas, aínda que con medo, se achegue á vindeira celebración da “xuntanza do mes de agosto”.

Gozo para todos no “día da Patria”

Saúde e boa viaxe.